Toen ik vanochtend opstond en ik mezelf wakker moest spoelen met de douche had ik het eerste risico al te pakken. Verstijfd van de tenniswedstrijd van gisteren was ik net zo flexibel als een man van 85. De douchegel en shampoo maakten de vloer heerlijk glad en zorgde voor een glibberpartij die mij van de douche bijna in de toiletpot deed landen. Ik zou niet de eerste zijn die ongelukkig ten val komt in de badkamer. Ik was meteen wakker.
Eénmaal tot rust gekomen zag ik mijzelf staan in de spiegel. Een vrolijke fluiter, maar het bourgonische leven heeft inmiddels ook zijn tol geeist. Om het risico op diabetes en hartkwalen maar voor te zijn heb ik mezelf (voor de zoveelste keer) beloofd dat water en wortels mijn nieuwe verslaving worden.
In de auto aangekomen werd ik door het stemgeluid van Jurgen van de Berg van Radio 1 al snel geattendeerd dat mijn risico's niets zijn in vergelijking met die van de mensen die nu in Aleppo op Palmyra 'wonen'.
De woensdagen zijn een verademing op de weg. Heerlijk rustig dankzij alle mensen die thuiswerken of gewoon vrij zijn. En in sommige gevallen is dit hetzelfde. Deze week werd duidelijk dat het kabinet het appen op de fiets wil verbieden. Kijkende naar alle jongeren (ik geloof vast dat mijn kinderen het ook doen) die met het toestel voor de snufferd zich door het dorp manouvreren is dit ook echt wel een dingetje. Of het nu het verwisselen van het casettebandje is, de klok van je radio omzetten naar de wintertijd, het gefocused zijn op de mooie vrouwen langs de kant van de weg, of inderdaad het appen met je vrienden is. De blik op de weg wordt zacht gezegd minder. Ik zal het mijn jongens vanmiddag nog eens op het hart drukken. Niet doen.
Over de prachtige landwegen met de 'witte wieven' zwevend over de weilanden vervolg ik mijn weg naar kantoor. Rustig loopt mijn voertuig terug van 82 naar 49 kilometer per uur. Een tractor. Eerlijk is eerlijk, ondanks het feit dat er zonder boeren ook geen eten op mijn bord ligt, vervloek ik ze weleens als ik haast heb. Vandaag niet. Geen afspraken en die 5 minuten extra deren mij niet. Dat geldt helaas niet voor de bestuurder van de auto vier auto's achter mij. Het kleine beetje ruimte dat hem gegeven is brengt hem steeds één auto verder. Het irriteert me en ik kan me haast niet voorstellen dat de andere bestuurders voor mij dit wel waarderen. Met gevaar voor eigen leven scheurt hij langs de tractor, net een frontale aanrijding voorkomend. Ik worstel met het gevoel of we nu tijden moeten gaan instellen voor elk type vervoerder, of dat we soms gewoon wat kalmte moeten bewaren.
Je bewust worden van de risico's is de eerste stap om het leven wat veiliger te maken. Ik ben er ieder dag mee bezig bij bedrijven en evenementen, maar weet dat ik in het gewone leven ook scherp moet blijvem.
