Afgelopen weekend liep ik zoals bijna iedere zaterdag langs de velden van onze lokale hoofdklasser. Een gezellige voetbalclub in een rustig dorpje in het oosten van het land. Een mooie mix van de samenleving in ons dorp. Dikke, dunne, rijke, arme, sportieve- en minder sportieve inwoners. We zijn trots op de verdraagzaamheid binnen de club. Sinds kort hebben wij zelfs twee meiden spelend met een hoofddoek. Aandoenlijk om te zien dat ze zelf nog moeten wennen aan het spelen met de hoofddoek op, als de stof soms voor de ogen waait. Mooiste moment van het weekend is de training van het G-team. Ons team van gehandicapten laat zien hoe je plezier in het spel moet hebben. Wat de uitslag ook is, die glimlach blijft altijd.
Toch verandert er iets op de 'normale' velden op het moment als de scheidsrechter op zijn fluit blaast om de wedstrijd te starten. Er onstaat een oergevoel bij sommige ouders en familieleden dat de winst van hun zoon en/of dochter gelijk staat aan een strijd van leven en dood. Afgelopen weekend verdreef het zelfs de verdraagzaamheid bij onze club. Eén van onze jeugdige vrijwilligers vervulde zoals gebruikelijk de rol van scheidsrechter. Zonder scheidsrechter geen spel en zijn vrijwillige bijdrage aan de club is van levensbelang. Dit soort vrijwilligers staan namelijk niet in rij te wachten op een functie binnen de club. Koesteren dus. Deze jonge knul heeft nog een heel 'vrijwillig' leven voor zich. Althans, dat hopen we. Met bezieling floot hij afgelopen zaterdag de wedstrijd. Maar deze wedstrijd tussen twee middenmoters was uiteraard van levensbelang. Het oergevoel bij de toeschouwers werd al snel geactiveerd. Op één of andere onduidelijke reden werd onze jonge vrijwilliger mikpunt van commentaar. Onheuze bejegeningen...hij werd uitgescholden. Een ouder die vlakbij hen stond kon het niet meer aanhoren en vroeg of ze iets meer respect konden hebben voor onze trouwe vrijwilliger. Deze woorden werden beantwoord met de vraag of hij een klap voor z'n (ik hou het netjes) mond wilde hebben....
Na de veldslag bij Germania in Groesbeek is er wederom ophef ontstaan over het voetbalgeweld. Het kan toch nauwelijks verassend zijn als je luistert naar het verbale geweld dat de ouders langs de lijn laten horen. Voer de regel in dat het verboden is om commentaar te hebben op de leiding. In het veld en langs de lijn. En als straf een verplichte training bij het G-team. Gewoon, even weer ervaren dat het een heel mooi spelletje is...een spelletje...
